Resomeren en cryomeren

5 oktober 2011 – 10:34

De groene of milieubewuste uitvaart heeft al langere tijd de aandacht. Ook bij Alfine Uitvaarten kun je terecht voor bijvoorbeeld de uitvaartfiets en voor grafkisten die zowel eco als fairtrade zijn.

In het kader van de milieubewuste uitvaart waren de laatste weken resomeren en cryomeren in het nieuws.

Resomeren en cryomeren in plaats van begraven of cremeren.

Een uitvaart op basis van de nieuwe technieken resomeren en cryomeren levert, in vergelijking met begraven, een significante milieubesparing op. Dit blijkt uit recent onderzoek door TNO naar de milieueffecten van deze twee nieuwe uitvaarttechnieken.

Volgens het TNO-onderzoek is de totale milieu-impact van begraven het grootst, gevolgd door cremeren. De totale milieu-impact bij cryomeren en resomeren is veel kleiner.

Resomeren wordt al in de praktijk gebracht in de Verenigde Staten en Canada. Cryomeren is nog nergens in gebruik. De politiek is aan zet om de nieuwe uitvaarttechnieken ook wettelijk mogelijk te maken.

 

Een uitvaart waarbij gekozen wordt voor resomeren of cryomeren is tot het moment waarop de overledene aan het zicht wordt onttrokken precies hetzelfde als bij een crematie. De overledene wordt vervolgens alleen in een ander type installatie geplaatst. Bij het resomeren wordt het lichaam ontbonden en opgelost door middel van een speciale vloeistof en treedt verwatering op. Bij het cryomeren wordt gebruik gemaakt van bevriezing, waarna het lichaam wordt ontbonden. In beide gevallen rest een kleine hoeveelheid poeder, welke min of meer vergelijkbaar is met de asresten na een crematie. Deze technieken geven gehoor aan de steeds groter wordende vraag naar duurzame producten en diensten.

Bron: www.uitvaart.nl

 

Door Moniek | Gepubliceerd onder Nieuws | Reacties (0)

Uitvaartplan

5 oktober 2011 – 10:31

Nieuw op de site: uitvaartplan.

Uw wensen met betrekking tot de uitvaart kunt u gemakkelijk vastleggen met behulp van ons uitvaartplan.

Vaak zien mensen ertegenop om over hun eigen dood en uitvaart te praten. Maar wanneer ze er eenmaal wel mee bezig zijn kan het onderwerp minder beladen worden. Ons uitvaartplan kan u bij dit gesprek behulpzaam zijn. Stilstaan bij de dood tijdens een ziekteproces helpen bij de emotionele en praktische voorbereiding op het afscheid. Maar ook voor mensen die niet ziek zijn kan het nadenken en praten over de uitvaart verhelderend zijn.

U kunt ons altijd benaderen voor overleg en hulp bij het invullen van het plan.

Download hier het Alfine uitvaartplan

Voor meer informatie kunt u contact met ons opnemen.

Door Moniek | Gepubliceerd onder Nieuws | Reacties (0)

De dood is even ver weg als dichtbij.

5 oktober 2011 – 10:28

Ik heb gekozen voor een leven vol verrassingen. Leef het leven alsof elke dag de laatste kan zijn. Geniet van uitdagingen, van kleine dingen ook: heerlijke whiskey en een prachtige sigaar. Van mijn kinderen en motor rijden. Van mijn fotografie. Ik geniet wat ik kan.

De vraag van mijn kinderen verraste met toch: “Pap, hoe wil jij begraven worden. Wil je een kist, een urn? Is het een feest of wordt het droevig?”

Plots realiseerde ik me dat de beantwoording van die vraag van MIJZELF moest komen. Dat ik niet mijn nabestaanden dit in mocht laten vullen. Immers ikzelf voel me verantwoordelijk voor dit feestje. Al mijmerend kwamen de volgende flarden voorbij:

Iedereen in het wit, heel graag geen zwarte kleding. Maar wel zodanig dat ze zich thuis voelen. Géén plakjes cake, maar heerlijke petit fours. Échte koffie, geweldige thee, ook daar een feestje. Ik heb geleefd als een Koning, graag ga ik ook als een Koning. Een kasteel met een prachtige tuin is mijn ambiance. Sorry, voor minder wil ik niet gaan. Geen kist, maar een prachtige rieten mand. En mijn 10 mooiste foto’s in zwart wit omringen me.

Met dit verhaal ging ik dan toch maar naar Alfine Uitvaarten. Tot mijn verbazing werd ik hartelijk ontvangen. Werden er afspraken gemaakt, mijn kinderen geïnformeerd. Kosten vastgelegd. Ik ben pas 58 jaar, ik hoop toch nog een tiental jaar mee te gaan, maar over mijn laatste stap maak ik me geen zorgen meer!

 

Door Geert van den Broeck | Gepubliceerd onder Column | Reacties (0)

Treurig gedicht van Toon Tellegen

5 oktober 2011 – 10:24

Treurig gedicht

‘Dit is het einde van de weg’ zeiden ze.
Er stond een bordje:
DIT IS HET EINDE VAN DE WEG
‘Hier, dit punt,’ zeiden ze.
Ze hurkten erbij neer
en raakten het voorzichtig even aan.
‘Is dit het?’
‘Dit is het.’
Het was herfst, het regende, het stormde.
Ze stonden op, draaiden zich om.

Later kwamen ze nog even terug
met een vergrootglas.
Het was echt het einde van de weg.

Toon Tellegen.
———————————
uit: ‘Gewone gedichten’, 1998.

Door Moniek | Gepubliceerd onder Gedichten | Reacties (0)

Nieuw bij Alfine Uitvaart: de zorg erna

12 juni 2011 – 21:45

Na het overlijden gaat het leven door. Een leven zonder die ander.

In het begin krijgt u waarschijnlijk veel medeleven en aandacht uit uw omgeving, maar meestal zal die na verloop van tijd afnemen. Na ongeveer 4 maanden neemt onze rouwbegeleidster telefonisch contact met u op. U kunt haar uiteraard ook eerder benaderen. Als u dat wilt maakt ze een afspraak bij u thuis voor een gesprek. U kunt dan met haar bespreken hoe het nu met u gaat. Als u behoefte heeft aan specifieke ondersteuning kan zij u doorverwijzen. Deze nazorg bieden wij kosteloos aan.

Door Moniek | Gepubliceerd onder Nieuws | Reacties (0)

Alfine op de beurs

12 juni 2011 – 20:58

Op 7 mei was Alfine op de beurs Vrouw & Inspiratie in Doorn. Een beurs waar allerlei mooie en inspirerende producten werden gepresenteerd en verkocht, maar ook een beurs waar je ons niet zomaar zou verwachten. Het is voor de hand liggend om als uitvaartbedrijf op een uitvaartbeurs te staan. De dood echter hoort onmiskenbaar bij het leven. Vanuit die gedachte vinden we het vanzelfsprekend ons ook te laten zien op beurzen en bijeenkomsten waarin het leven en met name de mooie dingen van het leven onder de aandacht worden gebracht. Als je oog hebt voor bewust en geïnspireerd leven hoort daar dan geen bewust en geïnspireerd afscheid bij?

In onze beursstand wilden we dat bewustzijn van geïnspireerd afscheid onder de aandacht brengen. En dat wij kunnen helpen om unieke en persoonlijke uitvaarten te organiseren.

Wat komt er bij u op als u denkt aan een mooie uitvaart?

Die vraag hadden we opgeschreven en we nodigden mensen uit hier wat over te zeggen en over op te schrijven. Na aanvankelijke aarzeling (daar denk ik liever niet over na, dat mogen mijn nabestaanden beslissen, ik wil voorlopig nog niet dood) wist iedereen hier wel wat over te melden en al pratend bleek het onderwerp helemaal niet zo beladen. Men liet ons weten er graag verder over te filosoferen. Een greep uit de antwoorden die men ons gaf:

  • Een bandje dat the blues speelt
  • Mijn kinderen tekenen op de kist (let wel op ‘de’ kist, ik heb het nadrukkelijk niet over ‘mijn’ kist)
  • Eenvoudig. Iedere bezoeker neemt een bloem mee waarvan hij/zij vindt dat die bij mij past. Er worden linten over de kist gespannen en daar worden die bloemen tussen gestoken
  • Vrienden en familie om je heen
  • Warmte en een glimlach
  • Absoluut bloemen en vrolijke kleding. Geen borrel maar gewoon koffie. Mooie muziek.
  • Stemmigheid en stijl
  • Niet zo sjiek. Beetje bloemetjes. Een nette kist.
  • Als je zeker weet hem of haar weer te zien na je eigen afscheid.

De vraag leverde boeiende gesprekken op en we zijn de bezoekers van de beurs dankbaar voor hun antwoorden. Wij werden bevestigd in ons idee dat de juiste toon bij afscheid gaat over het individuele, over het leven. Over luisteren, kijken en voelen. Over het nemen van ruimte en rust om te onderzoeken en om weer te geven hoe deze uitvaart eruit zal zien. Afscheid waarin het leven weerklinkt gaat vaak over eenvoudige, vanzelfsprekende dingen die heel dicht bij de overledene en zijn/haar nabestaanden horen. Bij het afscheid komen die aan het licht. Subtiliteit kan daarbij zo vergrotend werken.

Door Moniek | Gepubliceerd onder Nieuws | Reacties (0)

Khalil Gabran

12 juni 2011 – 20:56

Heeft u een gedicht, spreuk, verhaal of wat voor tekst ook die u mooi vindt, ontroert of troost? Van uw eigen hand of door anderen geschreven? U kunt het via de Alfine Nieuwsbrief met anderen delen. Bijdrages zijn zeer welkom via mail: info@alfine.nl of per post: Alfine Uitvaarten, Boswijklaan 52. 3956 NA Doorn.

Het eerste nieuwsbrief gedicht is van Khalil Gibran, (1931-1979).

Wanneer je verdrietig bent
kijk dan in je hart
en je zult zien dat je huilt
om wat je vreugde schonk

Onze meest
verborgen
tranen

zoeken nimmer
onze ogen

Want wat is sterven
anders
dan naakt staan in de wind
en samensmelten met de zon?

Kahlil Gibran

Door Moniek | Gepubliceerd onder Gedichten | Reacties (0)

Uitvaart zelf doen?

12 juni 2011 – 20:51

Het komt steeds meer voor dat nabestaanden zelf de uitvaart regelen. Alfine Uitvaarten speelt daar op in.

Uitvaart zelf doen?

U wilt het liefst de uitvaart zelf doen en regelen?

Dat kan natuurlijk ook. Alfine Uitvaarten kan u daarbij de weg wijzen. Bij het regelen moet u denken aan: de aanschaf van een kist of wade, de verzorging van de overledene, het kiezen van een locatie voor de afscheidsbijeenkomst, gebruik van een koeling, vervoer van de overledene, de rouwkaart en rouwadvertentie, aangifte doen bij de gemeente, afspraken met de begraafplaats of
het crematorium en nog veel meer. Een kist of wade kunt u ook zelf maken of beschilderen, ook als u de uitvaart door ons laat regelen. Wij adviseren u daar graag bij.

Voor advisering bij de doe-het-zelf uitvaart rekenen wij een uurtarief. U blijft in dit geval zelf verantwoordelijk voor de gehele uitvaart. Voor meer informatie kunt u contact met ons opnemen.

Door Moniek | Gepubliceerd onder Nieuws | Reacties (0)

Column door Rosa Romeyn

10 juni 2011 – 16:03

Ik ben wel wat gewend in het leven. Op jonge leeftijd had het leven mij al voor wat zware taken gesteld, waaronder het verzorgen en begeleiden bij het sterven van een zieke moeder. Het overlijden van mijn opa afgelopen december was ineens heel gewoon. Hij had zijn leven geleden en het was heel natuurlijk voorbijgegaan. Heel gewoon, net als de overgang van zomer naar herfst, wanneer we merken dat de bladeren ineens van kleur veranderen.

Mijn lieve opa, de allerliefste opa van de hele wereld. Je was er altijd voor me en ineens is de allerliefste opa van de hele wereld vertrokken. Ik hoef mijn ogen niet dicht te doen, want je staat me zo helder voor de geest. Een markante man, die heel veel gaf, goed naar je kon luisteren en verhalen met je wilde delen.

Op de crematie vertelde ik…

“Bij mooi weer zat je op je witte bankje buiten te mijmeren in de zon. Met je bruine handen op de stok met de eendenkop. Was het maar een paar graden te koud of er was geen zon, dan zat je achter het raam met de witte spijlen, in je rieten stoel. Een goed gebruinde huid, rieten hoed, grote witte snor, borstelige wenkbrauwen, weelderig wit haar op je hoofd en de mooiste handen van de wereld. Ik vond je prachtig.

Wij waren echt maatjes, opa en ik, maar dat zie ik nu pas. Het was heel gewoon. Als we elkaar zagen dan was het eerste wat hij zei: “Ha meisje, wat leuk dat je er weer bent.” Hij gaf me een stevige omhelzing, soms wel een beetje hard, en vroeg hoe het met me ging en vooral waar ik allemaal mee bezig was. En dat ruim dertig jaar lang, alsof er nooit een dag voorbij is gegaan.“

Zijn blank houten kist stond naast me, samen met een penseel, zijn mooiste schilderijen en tekeningen, en natuurlijk heel veel bloemen. Ik wist dat hij daar onder de deksel rustig lag te slapen: zijn handen zachtjes over elkaar heen, zijn snor mooi geknipt en met een lieve lach op zijn gezicht. Het was helemaal goed zo. Zo is het leven, zo is het einde. Geen enkel probleem

Dankjewel Alfine dat jullie dat voor me konden doen. Want jullie kunde, kennis en inzichten gaven net dat beetje extra waardoor ook het fysieke afscheid van mijn opa waardig en mooi kon gebeuren.

Ik kijk met veel warme gevoelens terug op zijn leven en op zijn laatste contact met hier.

Door Rosa Romeyn | Gepubliceerd onder Column | Reacties (0)

Hun kleine meisje

7 juni 2011 – 15:27

Op een warme zondagmiddag in april gaat de telefoon. Een vrouw, genaamd Sanne, wil informatie over de crematie van het kindje dat zij draagt en dat de komende week geboren zal worden. De zwangerschap is 22 weken* en uit een echo en nader onderzoek is gebleken dat het kindje zwaar gehandicapt ter wereld zal komen. De ouders hebben het moeilijke besluit genomen de zwangerschap af te breken. Woensdag wordt het kindje gehaald. Het is een meisje. Hun eerste kindje.

In het werk als uitvaartondernemer ontmoet je allerlei mensen in verschillende situaties. Wij ontmoeten ze op momenten dat de tijd even stil lijkt te staan, of juist versneld moet worden. Dat is niet aan ons, maar aan de mensen die de dood ineens van dichtbij zien en meemaken.

Sanne begint haar telefoongesprek op zakelijke toon, maar haar stem wordt al snel verstikt door tranen. De dromen en blijde verwachtingen van Sanne en Pieter hebben plaats gemaakt voor intens verdriet. Twee jonge mensen, in tranen. Een zwaar besluit hangt boven hun hoofd, maar ook de vraag hoe ga je daarmee om? Wij willen haar en haar man Pieter heel graag ondersteunen bij het afscheid van dit nog ongeboren kindje en zorg dragen voor alles wat bij een afscheid nodig is. Aandacht, ruimte, maar ook kennis en kunde.

Ze leggen een scenario voor: na de ingeleide bevalling willen ze het meisje nog even bij zich houden en het vervolgens in een mandje leggen. Daarna willen ze het kindje niet meer zien. Daar zijn ze heel stellig over. Het kindje krijgt een wit kistje met een klein kruis en blijft bij Alfine Uitvaart tot aan de crematie. Het geeft ze rust, ruimte voor rouw en een soort veiligheid om cremeren niet te snel na de geboorte te doen. Op woensdag krijgen we bericht dat het meisje bij het ziekenhuismortuarium afgehaald kan worden. Een klein prachtig teer wezentje, met een fijn gezichtje, piepkleine armpjes en beentjes. Haar hoofdje heeft aan de bovenkant een vreemde vorm. Ze is onmiskenbaar gehandicapt. Ze heeft kleine kleertjes aan en is gewikkeld in een flanellen doek. Voorzichtig leggen we haar in het kistje.

Nabij zijn, tijd nemen. Bij afscheid bestaat vooral het nu. Wat nu belangrijk is, kan morgen anders zijn. Er zijn geen regels, er zijn geen voorwaarden en er is ook geen logica.

Zondagmiddag, een week later, gaat de telefoon. Het is Pieter. Ze willen hun kleine meisje toch nog een keertje zien. In de loop van de dagen zijn ze naar een weerzien gaan verlangen. Voordat ze komen, halen we voorzichtig de deksel van het kistje af en slaan de flanellen doek open. Het meisje is nog steeds heel mooi. We zijn blij dat we het lichaampje al die dagen zo zorgvuldig hebben gekoeld. We steken kaarsen aan, zetten zachte muziek op. Er staat een doos tissues klaar en wat te drinken. Een klein schaartje ligt op de tafel voor als Sanne en Pieter een stukje van de flanellen doek willen afknippen ter herinnering. Ze blijven ruim een uur bij hun kleine meisje. We horen dat ze foto’s maken. Als ze weggaan is het kistje gesloten en de prullenbak gevuld met tissues. De volgende dag vindt de crematie plaats.

Een paar weken vertelt Sanne dat zij en Pieter nog steeds heel verdrietig zijn. Ze vinden veel troost bij de foto’s die ze maakten en bij het samenzijn met hun meisje op die zondagavond.

 

* Als een kindje voor 24 weken wordt geboren is de Wet op De Lijkbezorging niet van toepassing. Er is niets verplicht of verboden. Men kan er voor kiezen het kindje via het ziekenhuis te laten cremeren. Het komt steeds vaker voor dat ouders toch kiezen voor zelf begraven of cremeren.

De namen in deze column zijn gefingeerd.

 

Door Moniek | Gepubliceerd onder Column | Reacties (0)